Column: Eerste zwemles

Pleegouderraad-lid Hanneke vertelt over de eerste zwemles van pleegzoon Daley (5). Voor alle kinderen spannend. Maar voor Daley net nog iets meer.  ‘Ik zie een heel verdrietig, angstig koppie boven water komen.’

Het gaat dan echt beginnen, mijn pleegzoon gaat op zwemles. Hij is zo blij en trots. Samen zwemmen vond hij eerder al geweldig, maar water in zijn gezicht blijft spannend en haren wassen is zeker niet zijn favoriete bezigheid. Ik ben dan ook heel benieuwd hoe hij het gaat vinden.

Na enige discussie kan ik hem toch overtuigen dat met kleren aan zwemmen pas hoeft als je je diploma gaat halen. Met zijn mooiste zwembroek aan, en (voor de zekerheid) een t-shirt onder zijn arm, loopt hij stoer tussen alle grotere kinderen richting het zwembad.

Het diepe in
Daar komt de eerste uitdaging; de douche. Met een sprint schiet Daley tussen de druppels door, zodat zijn gezicht niet nat wordt. En vol overtuiging loopt hij naar het diepe zwembad toe. De juf brengt hem meteen terug naar het eerste badje. Daley begrijpt er niets van, maar ach.. dat bad ziet er ook wel leuk uit. Hij springt als eerste het water in om gelijk door een groot gat te zwemmen. Hij heeft er zo’n zin in!

Een paar seconden later zie ik een heel verdrietig, maar vooral angstig koppie boven water komen. Allerlei ervaringen van heel vroeger komen bij hem boven, zonder dat hij deze herinneringen bewust heeft mee gemaakt. Die ervaringen zijn ergens in zijn hoofd opgeslagen en komen op zo’n moment in volle hevigheid terug.

Zwemles is stom 
Daley blijft al huilend doorbikkelen. Hij wil niet laten zien dat hij bang is. Hij wil zo graag zwemmen en het goed doen, maar een nat gezicht en natte haren zijn zo eng! Af en toe komt hij even naar mij toe voor een dikke knuffel, maar dat mag niemand zien. ’s Avonds is hij is heel erg moe. Hij valt als een blok in slaap en slaapt heel onrustig.

De volgende dag is Daley verdrietig en boos op mij. Zwemles is stom en de zwemjuf heeft 'een stem als een meneer'. Voorzichtig vertel ik hem dat zwemmen moeilijk is en dat je heel veel moet oefenen. En dat het helemaal niet erg is als je water op je gezicht griezelig vindt. Het is voor hem lastig onder woorden te brengen maar langzaam komt er meer rust in zijn kleine hoofdje. Ik mag hem knuffelen en bij me houden.

Van een lieve tante krijgt hij een kaart. ‘Dat hij een kanjer is en dat ze zo trots op hem zijn.’ Ik zie hem groeien. Met de kaart onder zijn arm gaat hij die avond lekker slapen.

Nu, na vijf zwemlessen, straalt Daley als hij tijdens de les met mij oogcontact zoekt. Gelukkig heeft hij,  met alle hobbels die op zijn pad komen, weer een grote stap genomen. Hij beklimt alle heuvels die hij tegenkomt met een kracht en doorzettingsvermogen die hij heeft van zijn mama S. Wat een kanjer is het!

Hanneke is lid van onze Pleegouderraad (POR). Meer weten over wat zij doen?