Column: Niet oordelen

door Stella Paape (Pleegouderraad Haaglanden)

Het einde en het begin van een jaar, het is een tijd vol tradities. Ook in mijn gezin zijn ze allemaal de revue gepasseerd: het opstapelen van gebakken oliebollen en het aftellen naar het vuurwerk. Ik vind het een heerlijke tijd. Een persoonlijke traditie, sinds ik het ouderlijk huis verliet, is het opschonen van mijn administratie. Het liefst ga ik op de grond zitten met links van mij een gloednieuwe ordner en rechts van mij een grote vuilniszak. Alle papieren die ik het afgelopen jaar belangrijk genoeg vond om te bewaren loop ik dan nog een keertje na. Ik weeg mijn keuzes nog een keer af: bewaren of niet?

Het is een louterend proces. Zo vind ik bijvoorbeeld een herinnering van de sociale verzekeringsbank. Ze zouden beslissen of de moeder van de pleegbaby in aanmerking kwam voor kinderbijslag terwijl de baby bij ons verbleef. Ik hoorde er niets meer over tot 4 weken terug. Nu is het rond en krijgt ze, met terugwerkende kracht, kinderbijslag. Dat zal ze goed kunnen gebruiken want ze heeft een dure smaak. 

Feitelijk had ik twee pleegkinderen in huis, waarvan de oudste een enorme hechtingsstoornis heeft.

Ik glimlach en verscheur de brief. Terwijl ik dat doe denk ik aan hoe ze afgelopen kerst bij ons was, samen met haar dochter. Ze hielp mee met het tafeldekken en voelde zich duidelijk echt thuis en welkom. Dat was een jaar geleden wel heel anders. Ze heeft het afgelopen jaar zeer twijfelachtige keuzes gemaakt. Ze heeft mij en mijn gezin soms echt respectloos behandeld. En dan zeg ik het nog voorzichtig. Maar ze was het ook helemaal niet gewend. Feitelijk had ik twee pleegkinderen in huis, waarvan de oudste een enorme hechtingsstoornis had (heeft). Ik ben dankbaar dat ik niet in haar schoenen sta en ik zal haar blijven steunen. 

Belang van het kind

Mensen buiten pleegzorg begrijpen misschien niet altijd waarom we doen wat we doen: “Je gaat toch geen koffie zitten drinken met zo iemand?" Of “Je gaat zo’n mens toch niet bij je in huis halen?!”. Ze snappen niet waarom je je in zou laten met ouders die kinderen zouden hebben verwaarloosd of mishandeld. Maar dat is nou precies wat een goede pleegouder doet: niet oordelen, maar het belang van de kinderen voorop zetten. Dat belang is, zeker niet op de laatste plaats, om ze contact te laten houden met degene die ze mama of papa noemen. 

De nieuwe ordner kan naar de berging met de tekst “2016”. En de oude ordner kan weer terug op het bureau. Ik ben benieuwd waar we hem in 2017 mee zullen vullen en wat ik aan het eind van dit jaar nog wil bewaren. 

Lieve collega pleegouders, ik wens jullie al het beste toe voor 2017 en dat we maar met open blik en open armen het verschil mogen blijven maken voor alle kinderen die dat nodig hebben. 

Stella Paape


Stella is lid van onze pleegouderraad. Meer weten over de Pleegouderraad?